Ooit een drankje aangeboden gekregen van een klein meisje van ruim 1 jaar? Het was me nog nooit overkomen. U ook niet, gok ik. Maar nu wel. Ik kreeg het van Isabel. Wie is Isabel? Isabel is het dochtertje van Manolis en Kristi, die de openluchtbar van ons resort op Kreta beheren. Zij doen dit met een aandoenlijke vriendelijkheid en een open oor en hart voor iedere bezoeker. Maar er is een klein handicapje dat ze dagelijks mee moeten dragen in hun werk. Ze hebben Isabel en die wil alles zien en meemaken. Maar vanachter een vrij hoge bar is dat niet mogelijk, dus wordt ze de hele dag meegevoerd op de arm van haar moeder. Als ze even op de grond moet, omdat de ouders alle vier de handen nodig hebben, hoor je al snel haar protesten beneden onder de bar en probeert ze haar ouders te overtuigen dat dit niet lekker werkt. Soms wil ze wel even stappen, maar naast de bar begint al snel het enorme zwembad. Isabel ziet dat absoluut niet als een probleem, maar haar ouders des te meer. Als zorgzame kloeken lopen ze om haar heen en als ze weer onbekommerd richting het bad loopt, omdat ze een vogeltje wil aaien, schieten ze snel toe. Dus meestal moet ze op de arm. Vooral moeder Kristi heeft er een ongelooflijke handigheid in gekregen. Zij kan bijna alles met één hand. En dat moet wel, want het werk vraagt ook haar aandacht. Koffie zetten, drankjes inschenken, tafeltjes afnemen, asbakken legen, milkshakes maken. Alles gaat met één hand, terwijl Isabel lekker mee hobbelt met de bewegingen van haar moeder. En dat vindt ze prima, want dan zit ze veilig en met grote ogen bekijkt ze alle gasten die komen en gaan. Ze vindt ze wel amusant, die gasten en de aandacht die ze krijgt neemt ze als vanzelfsprekend tot zich. Lees meer >> ‘Isabel’

Het schijnt dat het behoorlijk bergafwaarts gaat met het aantal topkunstenaars in ons land. Dat schrijven de onderzoekers Aris Gaaff en Ernst Bos in het economen vakblad ESB. Ondanks de stijgende overheidsuitgaven voor beeldende kunsten, is het aantal topkunstenaars dat doorbreekt tot een dieptepunt gedaald, schrijven ze. Maar ja, wat is doorbreken. Zij hebben o.a. gekeken naar de internationale kunstprijzen, die in de wacht werden gesleept. En dat viel zwaar tegen, volgens de schrijvers. Gelukkig wemelt het hier in Nederland zelf al van de kunstprijzen, dus zo erg is dat nou ook weer niet. Maar internationaal zit het dus goed fout. Maar wat is nou eigenlijk ‘topkunst’? Lijkt me heel arbitrair, want er bestaat geen standaard waaraan die werken moeten voldoen. Staat nergens beschreven. De ene vindt dit mooi en de ander dat. En wie bepalen of iets topkunst is of niet? De kunstcritici, de musea of de mensen die er veel geld aan uitgeven? Is het bedrag, dat men er voor een kunstwerk moet betalen, een criterium? Is dat een garantie voor de artistieke kwaliteit? Het is soms een beetje wat de gek er voor geeft. Als een kunstenaar ‘erg hot’ is, kunnen de mensen met een vette beurs hun slag slaan. Ze vinden er vaak niks aan, maar hopen op een lucratieve investering. En of dat dan topkunst is weet niemand. Zo’n kunstenaar kan zomaar in de vergetelheid raken en dan heb je pech. De schrijvers hadden er nog een hele opmerkelijke grafiek aan toegevoegd. De subsidie stijgt en het aantal internationaal doorgebroken kunstenaars neemt drastisch af. Maar wat zegt dat? Die stijgende geldstroom, die ze bedoelen, behelst alleen de beroemde 1% regeling en de kunstprijzen. Prima toch! Als iemand een leuk werkje maakt en het wordt aangekocht door de overheid is dat toch goed? En dat die mensen uit hun werk een bevredigend inkomen kunnen verwerven en niet per se internationaal willen of kunnen doorbreken is toch geen doodwond. Lees meer >> ‘Raadsel’

Deze Paasweek zag ik weer de heerlijke scene van de ‘vieze man’ (van Kooten en de Bie), die aanbelt bij een man om hem een paar kuikentjes aan te smeren. Dat kwam boven, omdat de grote blonde leider zich met de coalitiepartijen al geruime tijd heeft teruggetrokken om te beslissen hoe zij de Henk en Ingrids allerlei bezuinigingen gaan aansmeren. De kuikentjes dus. En die mogen daar vooraf niets van horen. Zo gaat dat tegenwoordig. Allerlei verslaggevers hebben zich bij dat hek van het Catshuis verzameld en staan zich daar de hele dag rot te vervelen en vertellen ons dan, dat ze niets te vertellen hebben. Ga toch lekker naar thuis, of ga iets zinvollers doen. We weten toch allang, dat de regering zichzelf ziet als een stel kloeken, die onder leiding van onze blonde haan in het geheim dingetjes aan het verzinnen zijn om de kuikentjes op te zadelen met gigantische bezuinigingen. Toch komt er soms iets naar buiten. Onze blonde haan is niet tevreden over minister Leers kopte ‘de Volkskrant’ deze week. Fel ontkend, maar de krant beef bij zijn verhaal. Is natuurlijk geen echt nieuws, want dat wisten we al lang. Die kloek Leers heeft zich al, sinds dit kabinet aantrad, gekronkeld in allerlei rare bochten om de blonde haan te plezieren maar ook zijn achterban tevreden te stellen. Deze week kwam Mauro ook weer even om de hoek. Hij moet toch wegwezen. Dat was een blundertje. Hij had het wel allemaal zo gezegd maar niet zo bedoeld. Maar een beetje vent had natuurlijk al lang zijn portefeuille ter beschikking gesteld, Geen persoonlijkheid genoeg om te zeggen: “Lazer op met die druk! Ik ben minister en ik bepaal wat er gebeurt en die beslissingen leg ik voor aan het parlement. Zo hoort dat! En anders ben ik weg!” Zelfs veel burgemeesters komen nu tegen hem in opstand en weigeren zijn uitzettingsbeleid te volgen en sommigen willen de kinderen, die hier illegaal zijn, een stage gunnen om hun studie te kunnen afronden. Maar kloek Kamp wil dat beboeten. Waar gaat dit nog over? Lees meer >> ‘Kuikentjes’

Na het lezen van een artikel over het nieuwe Lalalandfestival in ‘het Kontakt’, vielen me ineens de ingezonden stukjes op. Ze stonden op dezelfde pagina, vandaar. Liefst vier en ze gingen allemaal over de ‘kakzak’. Wat is een kakzak? Uit de stukjes bleek, dat de fractievoorzitter van de plaatselijke ChristenUnie, dhr. Companjen, iets heeft geopperd over kakzakjes. Kennelijk om ze uit te delen aan hondenbezitters, zodat ze de rommel kunnen opruimen die hun trouwe viervoeters neerleggen op plaatsen waar we dat niet willen. Tenminste dat haal ik uit de reacties in die krant. Ik ben voorzichtig, want ik schijn door de plaatselijke politiek nauwlettend in de gaten te worden gehouden. Heerlijk! Maar wat lief van die meneer Companjen. Vanuit een christelijke overtuiging denken, dat je mensen ook moet bijstaan in hun hondenbeleving door kakzakjes aan te bieden, omdat ze kennelijk niet in staat zijn dat zelf te verzinnen. Hondenbezitters zijn toch volwassenen, die bij hun volle verstand zo’n hond hebben aangeschaft? En die toch ook weten dat ze regelmatig poepen? En dat dat ergens moet gebeuren waar anderen er geen last van hebben? Ik heb in het verleden regelmatig voor vrienden even de hond uitgelaten, omdat ze elders nodig waren. Die hond liep lekker mee en deed nooit zijn behoefte op plaatsen, waar dat niet mocht. Dat had dat dier kennelijk geleerd. Honden schijn je dat gewoon te kunnen leren. Nooit een probleem gehad. Mijn vrienden hadden daar natuurlijk wat tijd in gestoken, want dat doen die beesten natuurlijk niet vanzelf. Het blijven tenslotte dieren. Wat uit die stukjes ook bleek is dat de meeste inzenders vinden dat de gemeente de hoofdschuldige is. Die ruimen die uitlaatplekken niet vaak genoeg op. Dat weet ik niet, want ik kom er nooit. Lees meer >> ‘Kakzak’

Hoe zou die Dirk Staal dat nou hebben geregeld? Directeur worden bij een woningcorporatie en daar dan een salaris bedingen van bijna een half miljoen per jaar. Van een club, die in de huursector zit. Dus zeg maar in het segment van de Henk en Ingrids van ons land. Kijk als het nou over de vastgoedsector ging, kon ik dat nog wel snappen. Daar is zo’n salaris nog aan de magere kant. Wat zou ik graag dat eerste gesprek tussen Staal en de commissarissen hebben bijgewoond. Had ik veel van kunnen leren. Zouden de commissarissen van die corporatie toen al aan zijn lippen hebben gehangen, toen hij zijn grootse plannen ontvouwde om de liggende gelden eens flink te laten groeien. Allemaal door geld getroebleerde figuren, die hem blindelings zijn gevolgd, omdat ze hoopten dat hij hun bankrekening zou opfleuren. Niemand heeft hem een strobreed in de weg gelegd. Kennelijk zo vol van de man, dat ze hem zelfs bij zijn vertrek nog drie en een half miljoen hebben beloofd om zijn pensioen want op te leuken. In onze gewone wereld hadden we alleen maar gelachen als iemand om zo’n salaris kwam en het toetje van miljoenen. Wij hadden hem gevraagd of hij wel goed bij zijn hoofd was. Maar in die wereld geldt de wet: Zo snel mogelijk binnenlopen en voor je pensioen nog een smakelijk appeltje voor de dorst regelen. Natuurlijk is die Staal een ontzettend handige scharrelaar geweest, die dat stelletje minkukels van een commissarissen om zijn vingers heeft gewonden en in zijn kielzog ook allerlei toezichthouders heeft kunnen misleiden. Enorme slaapkoppen, die dat werk verrichten tegen een hele grappige vergoeding. En als dat nou allemaal binnen dat wereldje was gebleven, dus dat bij eventuele verliezen, die commissarissen en toezichthouders het geld uit eigen zak moesten bijpassen, akkoord! Je leeft op veel te grote voet, je gokt omdat je wereld is vernauwd tot je bankrekening en je verliest. ‘All in the game’. Dan ben je gewoon alles kwijt. Lees meer >> ‘Staal’

Wat bezielde die Kees Tulleken nou eigenlijk, toen hij zijn vrouw er snel bijhaalde om het nieuws over die zogenaamde scan van prins Johan Friso wereldkundig te maken? Juist, ijdelheid! Die vrouw is journaliste bij de NRC en die publiceerde het natuurlijk. “Ze zou ‘een dweil van een journalist zijn’ als ze het niet had opgeschreven”, zei hij nog in een commentaar. Hij wist precies wat hij deed. Ik heb hem nog gezien bij Pauw en Witteman. Een goedgebekte, maar overijdele man, die te veel genoot van zijn optreden. Wel jarenlang lid geweest van het tuchtcollege, die het beroepsgeheim van de artsen juist hoort te bewaken. Dus moet er iets in het hoofd zijn gaan dwalen. Getrouwd met een vrouw, die dagelijks in de NRC staat omdat ze er werkt, moet hem hebben gestoken. Dat zie je wel vaker. Dat mensen zoiets niet aankunnen. Zij een beetje in de publiciteit en hij nooit. Ooit een kundig neurochirurg, maar nooit in de belangstelling gestaan. Daarom bedacht hij dat plannetje. Nu in Lech zag hij zijn moment van glorie. Hoe triest kun je zijn. Natuurlijk wist hij dat er over zijn loslippigheid commotie zou ontstaan. Dat een kwaliteitskrant als NRC dat niet door had, strekt die krant niet bepaald tot eer. Sterker nog, in het licht van de droevige kennis die we nu over de toestand van de Prins hebben is zijn zogenaamde onthulling een lachertje en heeft de redactie te snel lekker willen scoren. Maar Kees genoot! Eindelijk zijn doel bereikt. Wat een vreselijke ijdeltuiterij. En niet alleen van hem, want dat ‘ijdelvirus’ schijnt zich zeer snel in de medische wereld te verspreiden. Het had zich deze week ook al genesteld in het VUmc. Daar hadden een paar gefrustreerde managers (ach gut, nooit op tv geweest) een afspraakje gemaakt met het tv productiebedrijf Eyeworks om die eens lekker ongegeneerd rond te laten kijken op de afdeling Spoedeisende hulp. Die hapte gelijk, want er lonkte geld. En die Reinout Oerlemans zal het beroepsgeheim van die artsen een rotzorg zijn, als de kassa maar rinkelt. Lees meer >> ‘IJdelheid’