Nieuws melden? Heb je een iets leuks te melden? Of heb je een leuke, mooie, vette foto,video gemaakt of heb je een event voor de agenda? Mail m even naar info@harderwiek.nl |
Door Renske Jansen, op 2 maart 2012  Elk jaar is het weer feest bij de Vishpoort en dat is dit jaar op zaterdag 10 maart.
Honderden fanatieke hardlopers hebben er voor getraind om van start te gaan in ons mooie Harderwijk. Niet alleen de topsporters maar ook de atleten die het voor hun plezier doen. Zo kunnen ze verschillende onderdelen lopen, vanaf de vijf km. Ik kan alleen maar zeggen heel veel respect! Helaas kan ik zelf niet meer hardlopen omdat ik een blessure heb aan mijn achillespezen maar geniet er toch elk jaar van want de sfeer die er hangt is geweldig.
Mijn stiefvader Nol Hollander is de voorzitter van de atletiek vereniging Athlos en is elk jaar aanwezig bij deze marathon. Mijn moeder staat altijd langs het parcours en mijn oma( ook al is ze al 75) staat s’ochtends vroeg vaak al klaar met de koffie en helpt met broodjes smeren. Eigenlijk springt ze overal bij waar ze nodig denkt te zijn.
Wat ik het leukste bij de deze sportieve dag vind, is de kids run. Als je die kleintjes ziet rennen ga je spontaan glimlachen. Dit jaar rennen ze voor Red een kind, Voor elke inschrijving gaat er 1 euro naar het goede doel. Ook krijgen ze allemaal nog een herinnering mee dus niemand gaat zonder prijs naar huis. Het is 800 m en het is een waar spektakel om naar te kijken en vooral om aan te moedigen! Mijn moeder vertelde altijd aan mij, ( zei is een fanatiek hardloopster geweest) dat een applaus of een schreeuw uit het publiek altijd dat extra steuntje in de rug bieden. Ze zei ookj dat een applaus vaak de kans op succes vergrootte dus hierbij roep ik iedereen op om die kleintjes natuurlijk aan te moedigen!
Mocht je helemaal willen helpen die dag, ze zoeken ook nog een boel vrijwilligers. Het is best gezellig en er word enorm goed voor je gezorgd. Zo krijg je een lekker lunchpakket mee met broodjes en wat te drinken. En volgens mij vind iedereen het stiekem wel eens leuk om het verkeer te regelen, en zelf voor politie agent te spelen. ( natuurlijk niet letterlijk) De organisatoren fietsen af en aan om te kijken hoe het allemaal gaat en als er vragen zijn, zijn ze ook altijd bereikbaar. Voordat het evenement begint is er altijd een bespreking, dit word gedaan in de mooie kantine van Athlos of op de Vishmarkt zelf. Lees meer >> ‘De halve marathon van Harderwijk’
Door Renske Jansen, op 19 december 2011  Harderwijk vind ik een mooie stad, ik woon hier al in mijn leven en als ik binnenkort op kamers ga in Arnhem, ben ik ontzettend blij dat ik in het weekend weer terug ben. Waar ik alleen niet zo blij mee ben en waar ik nog steeds met mijn hoofd niet bij kan, is dat we hier in Harderwijk een trainingsbrug hebben voor de Tour de France. U weet wel, dat enorme ding bij het nieuwe Van der Valk Hotel. Nu ben ik een ervaren fietser, ben jong en heb best een goede conditie. Maar als ik naar boven fiets en dan echt moet uithijgen als ik op de top ben en pas weer op adem ben als ik weer naar beneden ben gereden, dan vraag ik me toch af: Hoe komen al die oudere mensen ooit boven?
Waarom is dat ding zo idioot hoog?
Mijn oudtante van 71 komt niet meer bij ons op bezoek. Niet omdat ze het niet gezellig vindt bij ons, maar ze komt gewoon niet boven op die brug! Ze woont aan de Karel Doormanlaan en als ze dan naar ons moet komen (bij het Van der Valk Hotel in de buurt) dan durft ze gewoon niet. Ze kan die brug niet opkomen. Nu hoor ik mensen al zeggen, dan gaat ze toch via de Veldkampkerk en daar onder het tunneltje door?
Lees meer >> ‘De Tour de France in Harderwijk.’
Door Renske Jansen, op 12 maart 2011  De meeste Harderwijkers kennen het winkelcentrum Tweelingstad wel in Harderwijk.
Achter dit winkelcentrum ligt de wijk Tinnegieter. Deze wijk is daar rond de vijftiger jaren gebouwd toen er veel woningnood was in Nederland.
Nederland had vroeger veel koloniën, één kolonie was in die tijd Nederlands Indië. Nu bekend als Indonesië. Niet veel mensen weten dat mijn familie oorspronkelijk uit Indië komt. Aan mij zie je het ieder geval niet. Ik ben een echte kaaskop. Aan mijn moeder kun je het nog wel een beetje zien want zij is lichtgetint en mijn oma , ja mijn oma is echt een klein Indische vrouwtje.
Via omzwervingen in Nederland is mijn oma begin jaren 50 in Harderwijk gekomen. Mijn overgroot vader was KNIL militair in Nederlands Indië en nadat de politionele acties afgelopen waren moest hij met zijn gezin naar Nederland vertrekken. Mijn overgroot vader had toen al heel veel mee gemaakt. Hij heeft in de oorlog gewerkt aan de beruchte Birma spoorlijn in Siam. Mijn overgroot moeder zat in die tijd met zes kinderen in een Jappenkamp in Nederlands Indië. Gelukkig is alles toen goed afgelopen, maar eigenlijk was dit het begin van een grote reis naar het koude kikkerland.
In die tijd kon je niet zomaar een huis krijgen. Daarom stond mijn overgroot vader met zijn familie op een wachtlijst. Totdat ze een huis konden krijgen in de nieuwe wijk de Tinnegieter in Harderwijk. Deze wijk was toen nog in aanbouw. Totdat ze een woning konden betrekken zaten ze in Hotel Stadsdennen. Op die plek staat nu het nieuwe Van der Valk hotel.
Lees meer >> ‘De Tinnegieter’
Door Renske Jansen, op 16 februari 2011  Ergens in Harderwijk is een verscholen laantje. Met hoge bomen, struiken en een paar huizen.
Alleen mensen die heel erg bekend zijn in Harderwijk zullen dit laantje weten te vinden.
Je rijdt er zo langs, zonder er verder bij na te denken want de huizen vallen daar niet op.
In dit laantje ken ik iedereen bij naam, want ik woon hier al vanaf mijn zesde.
Zo heb je ome Joop en tante Bettie maar ook ome Frans waar ik standaard de schilletjes van de aardappelen voor de geitjes naar toe breng, en nog steeds na al die jaren als beloning een Marsje of een Snicker krijg.
Naast ons heeft altijd een oudere buurvrouw gewoond. Zei woonde daar al vanaf dat ze heel erg klein was. Ze wist nog te vertellen dat ons laantje vroeger niet doodlopend was maar dat ze zo via de Mecklenburglaan naar school kon wandelen. De vroegere Ds. De Visscherschool. De school heet nu de Willem Alexander school. Deze school stond altijd aan de Julianlaan. Zelf heb ik ook op deze school gezeten maar ik moest altijd helemaal om fietsen.
Ze vertelde ooit een verhaal aan mij over het huis waar we wonen, dat ze daar wel eens was geweest toen ze klein was. De eigenaar van dat huis was namelijk iemand van de Familie Den Herder. Één van de oprichters van het Dolfinarium.
In de begin jaren van het Dolfinarium ( jaren 50) wist men nog niet zoveel van dolfijnen als nu. Zo kon het dus zijn dat een ziek dolfijnentje mee naar huis werd genomen en in de badkuip werd neergelegd en daar werd verzorgd. Dit was toen ook het geval. Mijn buurvrouw mocht komen kijken naar een jong dolfijntje dat in de badkuip lag in de badkamer. Ik vind het nog steeds jammer dat er toen geen foto’s van zijn gemaakt.
Lees meer >> ‘Het laantje’
Door Renske Jansen, op 8 februari 2011  Afgelopen vrijdag ben ik bij een indrukwekkende uitvaart geweest in de Lieve vrouwe kerk in Harderwijk. Deze uitvaart was voor Anne van Veen, één van de meest bijzondere mensen die ik in mijn korte leven heb leren kennen.
Hoewel ik Anne van Veen persoonlijk niet heel erg goed kende mocht ik hem graag. Mijn ouders waren bevriend met hem en met zijn vrouw Rina de Vries, zodoende kwamen ze wel eens bij ons op de koffie. Als hij bij ons was overspoelde hij me altijd met complimenten en dat staat me nog steeds bij.
Anne van Veen was een geliefd persoon in Harderwijk en omstreken. Dit merkte ik afgelopen vrijdag ook. De hele kerk zat vol met mensen. Van familie leden tot oud patiënten.
Anne was namelijk een huisarts in Harderwijk. Iedereen die hem als huisarts had wist, dat als je een afspraak maakte op zijn spreekuur, dat het altijd enorm kon uitlopen, maar Anne had wel altijd een persoonlijk woord voor je klaar en hij had veel aandacht voor je.
Eigenlijk was Anne een ouderwetse huisarts die op huisbezoek het liefst via de achterdeur naar binnen kwam. Zijn werk was zijn leven, hij werkte soms wel zeven dagen in de week non stop door. Toen hij moest stoppen door afnemende gezondheid vond hij dat verschrikkelijk. Hij voelde zich erg nutteloos. Zijn vrouw en kinderen waren in die tijd een enorme steun voor hem.
Lees meer >> ‘Anne van Veen, een huisarts met hart en ziel.’
|
|
|
Laatste reactie’s