Hoe ging het gedurende mijn periode van werkzaamheden in het onderwijs. Heel simpel. Er was een bestuur, dat een stuk of drie schooltjes beheerde. Er was een voorzitter, ’n secretaris, een penningmeester en een paar leden. Allemaal vrijwilligers, die een bijbaantje wilden en het onderwijs een warm hart toedroegen. Je kende die mensen en zij kenden jou. Bij elke vergadering van zo’n bestuur waren de directeuren aanwezig en zo wist iedereen wat er op die paar scholen gebeurde, welke problemen er speelden, welke school werd opgeknapt, welke feesten we gingen vieren etc, etc. Alles was heel overzichtelijk. Elk jaar kreeg je van de penningmeester te horen welk budget beschikbaar was om boeken, schriften e.d. aan te schaffen. Als er een nieuwe leerkracht benoemd moest worden zaten ze wel in de sollicitatiecommissie maar na het gesprek met een kandidaat keken ze meteen naar jou om te horen wat je er van vond. Zo ging dat. Ieder zijn eigen vak. In al die jaren eigenlijk nooit iets gehoord over fraude in het onderwijs. Of het moest een enkele penningmeester zijn, die zijn handen niet uit de kas kon houden. Maar dat waren zeldzame uitzonderingen. En meestal betrof het dan een overzichtelijk bedrag. Maar we hebben het in het verleden kennelijk allemaal fout gedaan. Alles moest plotseling veel groter. En vooral veel efficiënter. In mijn laatste jaren in het onderwijs werden allerlei besturen door schaalvergroting opgedoekt en kregen we te maken met ‘professionele’ bestuurders, lees managers. Die waren plotseling in de markt verschenen en moesten ook aan een baantje geholpen worden. Geen notie van onderwijs, maar wel van geld. Ze zetelen ver weg en je hoort er zelden iets van. Die zitten ergens de miljoenen te verdelen. Over het reilen en zeilen op de scholen weten ze nauwelijks iets, behalve als het om geld gaat. Dan worden ze wakker. De diplomazwendel bij een aantal Hogescholen, om meer poen binnen te slepen, mag genoegzaam bekend zijn. Lees meer >> ‘Fatsoen’

Deze week viel mijn oog bij toeval op een klein artikeltje in ‘het Kontakt’. Daarin stond vermeld, dat Mevrouw Julia Drewes een ‘pianopraktijk’ is gestart in Harderwijk. Fijn hoor, alleen weet ik niet zo goed wat dat is, want ik heb er nooit eerder van gehoord. Ja, wel van pianoles. Daarvan is het de bedoeling dat je, door middel van lessen en veel oefenen, het instrument langzaam leert bespelen. En dat is een hele opgave. Ik heb het van heel nabij meegemaakt. De dochter van goede vrienden van mij is in haar jonge leven al opgeklommen tot haar Masters op het conservatorium van Den Haag en heeft al opgetreden in concertzalen in binnen- en buitenland en voor radio en televisie (De tiende van Tijl). Zo heftig hoeft het nou ook weer niet, want je kunt het ook gewoon voor je lol willen leren. Maar wel leren! Maar dat is bij ‘Gevleugeld’ kennelijk niet het eerste doel, want ik citeer even de krant:…Tijdens haar lessen probeert ze (Julia Drewes) de mens achter de piano te leren kennen, zodat hij zich vrij leert voelen achter het instrument. Lees deze zin gerust nog maar eens opnieuw. Heb ik ook gedaan. Als ik het goed begrijp wil ze de mensen achter de piano eerst leren kennen, anders kunnen ze zich niet vrij voelen achter de piano. En als dat nou niet lukt? Zal zo’n klant dan nooit lekker vrij achter zijn klavier kunnen tokkelen? Kom nou. En wil je dat allemaal wel? Lees meer >> ‘Gevleugeld’