de Chinese ijspikker is na zijn daad de nachtwaker tegen smeltijs geworden,
hij heeft met zijn scherpe attributen onze open poort naar zee met duizenden
jaren teruggesneden naar een oudere Jing- of Jang- dynastie.

De goede beschouwer heeft maar een half bevroren stukje nodig,
om zich een compleet beeld te snijden.
Hij likt zich weer snel naar die onvergankelijke eerste en
enige impressie van onze warme Vischpoort.

Wie heeft ze hier na hun dood,
een plek in stilte gegeven,
om naar alle richtingen uit
te kunnen vliegen?

Het duurt even voordat ik ze zie en
ontdek dat elke beweging,
die ik denk al in brons gestold is.

In gasthuis Sint Jansdal wordt flink
in- en uitgevlogen als je
even niet oplet.

Men ging toen al jong aan boord,
om het vak te leren, maar vooral ook, om mee
de kost te verdienen op zee.’
Als een der laatste van de gebroeders Foppen,
bewaart Jan Wortel in de Zoutkeetstraat,
zijn verleden.

‘Er was verschil tussen de mannen op
houten boten -zoals wij-
en die op de ijzeren schepen,
zij hadden houten kloten,
maar,die op de houten boten,
waren van staal, uit ijzer gegoten.’

Jan heeft deze tijd als stukjes van
een puzzel uitgelegd,
vastgehouden in de sterke verhalen van
de bankzitters aan de overkant,
op historische foto’s en in drukwerk,
opgehangen aan oude attributen en
werktuigen.

Vandaag is hij dicht,
maar morgen gaan zijn verhalen
weer open.

Op de drempel van een feest, zwaar geblokt heeft zij
haar partydress aan. Met rode boots onder haar
kleurig ingelegde jurk draagt zij het feest,
is het van alle kanten zelf.
Ze is uit het oude missiewerk weggelopen, de bedelnap uit haar
handen verloren, gedenkt zij en declameertj:
Joost Nuissl – ‘Ik Ben Blij Dat Ik Je Niet Vergeten Ben.’