Nieuws melden? Heb je een iets leuks te melden? Of heb je een leuke, mooie, vette foto,video gemaakt of heb je een event voor de agenda? Mail m even naar info@harderwiek.nl |
Door De Harderwiekse natuur man!, op 21 april 2012  Vorig jaar hield ik me voor het eerst bezig met een site die waarneming.nl heet. Op deze site leggen sommige mensen vast welke planten en dieren ze in het wild tegenkomen. Het leukste is natuurlijk de zeer zeldzame gevallen te noteren met bewijsmateriaal zoals geluidopnamen of een foto. Je kunt deze site dus als een soort prijzenkast beschouwen. Dus ik eens kijken welke zeer zeldzame gevallen er op die dag tegengekomen waren in Nederland. Iemand had de iberische tjiftjaf (bent u er nog?) gespot in de stad Groningen. Ik dacht bij mezelf, ik heb nog nooit van die vogel gehoord, hij staat in geen enkel boekje dat ik ken, hoe kun je dan weten dat het de iberische tjiftjaf is en geen scandinavische of siberische tjiftjaf (die bestaan namelijk ook). Als er maar een enkeling in Nederland rondloopt die de iberische tjiftjaf kan determineren, dan is de kans groot dat de determineerder zeldzamer is dan de gedetermineerde. Hoe dan ook, ik verbaasde mij over de situatie en beluisterde de zang van die vogel die inderdaad af week van de normale tjiftjaf.
Terug in het heden fietste ik gisteren naar de Aldi in Drielanden. Onderweg kom ik mensen op stoeltjes tegen die dingen opschrijven van passerende fietsers (rare snuiters). Zoals altijd luister ik naar het zingen van de vogels om mij heen. Die ene vogel kon ik niet goed plaatsen. Ik nam de tijd om thuis de verrekijker en het fototoestel op te halen. Na de opnames ben ik weer huiswaarts gekeerd om de determinatie voort te zetten. Je raadt het al: de iberische tjiftjaf! Lees meer >> ‘roepie roepie!’
Door De Harderwiekse natuur man!, op 20 oktober 2011  Laatst betrapte ik een vos die een jonge gans in z’n bek had. Reintje schrok van mij en liet pardoes de gans los. Ik heb de nog levende gans met rust gelaten terwijl ik wist dat hij het niet alleen zou redden (de dierenvriend…). Ja, ik ken ook het gevoel dat ik wil helpen als er een dier in nood is. Ja, ik vind het jammer dat het beest het waarschijnlijk niet overleeft. En ja, de natuur is soms harder dan onze tere ziel kan verdragen.
Analoog aan dit verhaal vonden we die orka in de Waddenzee. We wilden er zo graag alles aan doen om deze “panda van de zee” te redden. “Die kun je toch niet zomaar laten doodgaan? Da’s zieluug!” We hebben het geweten. Rechtszaken, advocaten, actiegroepen, ministers, duizenden kilo’s verse vis. Er is al met al veel (heel veel) negatieve energie gelekt. Onze “knuffel” gaat nu veel geld opleveren voor de toeristenindustrie. Ik zie mezelf nog niet zo snel op m’n fiets naar Tenerife afreizen.
Door De Harderwiekse natuur man!, op 16 oktober 2011  Het wordt hem erg moeilijk gemaakt door de antivogelpennen die daar geplaatst zijn. Men wilde hem daar niet hebben. Hij zit er toch. Nu bieden die pennen hem bescherming tegen eventuele belagers. Daarnaast is deze Turkse tortel op 5 oktober nog steeds bezig met z’n kroost. Deze eieren zijn niet in mei gelegd zoals we gewend zijn. Deze duif legde zijn eieren in september nota bene. Ongehoord. En dat nog wel in het voorportaal van het vroegere gemeentehuis! Het moet echt niet gekker worden!
Door De Harderwiekse natuur man!, op 1 oktober 2011
 |
| “vaarboom” Westermeenweg |
Dat groeit maar en dat bloeit maar. Het blad begint al te verkleuren en binnenkort hangt het niet meer aan de boom. Op het grasveld moet het opgeruimd worden omdat het gras niet genoeg zonlicht krijgt. Op straat moet het opgeruimd worden omdat het anders te gevaarlijk wordt vanwege de gladheid. Graag dit jaar de Ceintuurbaan ook even schoonvegen gemeente!…fietsstad…
Op het spoor vierkante wielen, snoeien, takken, mos, ongedierte, vocht, gladheid. Wat een last. Bijna alle onderhoudswerkzaamheden aan de buitenkant van een huis zijn het gevolg van natuurlijke wearing en tearing.
We kunnen natuurlijk wel op nationale boomplantdag de bomen in boten planten en tegen de tijd dat het herfst wordt, de boten het meer opsturen…
Door De Harderwiekse natuur man!, op 23 september 2011
 |
| Ragtimedreef |
De aalscholver is die pelikaanachtige gans die je steeds vaker ziet in de stad. Sommige mensen komen niet verder dan de aanduiding: eend. Daarom is het leuk (ja) om eens iets meer te vertellen over deze vogel. Hij heeft de laatste jaren een enorme comeback gemaakt en hij is veelvuldig te bewonderen in het Veluwe meer en vooral daar ook in de hoogspanningsmasten. Een zichtbaar succes in de natuurontwikkeling. Ze broeden in kolonies en zorgen ervoor dat de bomen waarin ze broeden het niet overleven. Ze schijten de boel er soms flink onder. De witte zwavel vreet alles aan. Verder eten ze grote hoeveelheden vis. Daar gaat het dus vaak ook fout met de liefde voor dit beest. Het wordt hem verweten dat hij een concurrent is voor andere vissers, al dan niet commercieel of al dan niet van menselijke origine. Als er niet genoeg vis is gaat hij weer weg of worden de aantallen weer klein, zoals het was.
Door De Harderwiekse natuur man!, op 23 april 2011
Als je af en toe kijkt hoe de nieuwe parkeergarage vordert, moet je via de Friese gracht op het bruggetje gaan staan. Dan kun je over de rand heen kijken hoe het beton zich langzaam opwerkt uit de put. Het kan de rechtgeaarde Harderwieker dan ook niet ontgaan zijn dat er naast dat bruggetje een zwaan zit te broeden. Terwijl het vrouwtje zichzelf bijna uitput om het legsel uit te broeden, paradeert het mannetje de Friese gracht op en neer. Af en toe wordt hij uitgedaagd door passanten waarbij hij vervaarlijk blaast. Hoe langer ze broedt hoe feller de verdediging wordt van deze sierlijke stadsbewoner. Nu maar hopen dat het nest met rust wordt gelaten want het ligt daar bijzonder kwetsbaar voor bijvoorbeeld honden. Ook vernielzuchtige mensen hebben het vaak gemunt op kwetsbare objecten binnen hun reikwijdte. Een zwaan met een lint van jongen achter zich aan. Dat zou in onze gracht toch prachtig staan. Je zou er spontaan voor naar de parkeergarage gaan. Op de fiets! maan ik u aan!
Door De Harderwiekse natuur man!, op 9 april 2011
Toen ik dit mannetje krooneend samen met zijn vrouwtje van de week zag in de grachten van Drielanden, kwam er een vreemde gedachte bij mij op. Allemaal hebben we wel eens gehoord dat de mannetjes in de natuur mooier zijn, behalve bij de mens. Bij ons is het vrouwtje juist mooier…
Hoe zou je het tegendeel kunnen bewijzen, was mijn gedachte.
De stelling is dus dat het mannetje in de natuur en bij de mens mooier is dan het vrouwtje. Ik begeef me op glad ijs. We komen onvermijdelijk bij de vraag: wat is mooi? ‘Mooi’ is niet subjectief want we herkennen allemaal dat het mannetje van de krooneend mooier is. Mooi of lelijk is een universeel gegeven dus. Wat dit betreft doen de volledig natuurlijke vrouw en man niet veel voor elkaar onder. De man is vaak wat groter, hoekiger en gespierder. De vrouw is een beetje kleiner, rondere vormen en zachter. In de natuur bestaat schoonheid vaak uit signaalkleuren en imponeergedrag zoals zingen, veren opzetten etc. De man, die zichzelf erg belangrijk voelt, heeft wel andere zaken aan zijn hoofd en denkt dat hij die verfraaiingen niet nodig heeft. De vrouw daarentegen heeft ontdekt dat je met kleurgebruik, schaduwwerking, camouflage en opvallende kleding kunt bereiken dat je interessant wordt voor de andere sexe. Zij heeft de natuur goed geobserveerd en heeft eigenlijk het mannentrucje van de natuur geadopteerd en met succes toegepast.
Door De Harderwiekse natuur man!, op 7 februari 2011
De meeste rotondes in Harderwijk liggen er momenteel grauw bij. Het groene hart van de rotondes is bruin-grijs. Maar opeens zag ik (in januari al) kleine lichtpuntjes die op een teken van leven duidden. Kleine gele bloempjes aan sommige struiken! Op onderzoek uit: eerst links kijken, dan rechts en dan nog een keer links. Geen auto’s, geen gemeenteambtenaren. Ik struin naar het struikje toe en bestudeer de bloempjes. Wat een prachtige tere bloemblaadjes. Vertederd maak ik een paar close-up foto’s, terwijl ik met m’n knieën in de modder zit. Het hart van het bloempje lijkt wel op een orchidee, de bloemblaadjes lijken serpentines die kwetsbaar naar beneden hangen. Je moet even inzoomen maar je kunt je tegenwoordig nog wel degelijk laten betoveren.
Later vond ik verspreid door Harderwijk meer van deze struiken. Via de computer kwam ik erachter dat het om de toverhazelaar ging.
Door De Harderwiekse natuur man!, op 21 december 2010 
Regelmatig zochten we elkaar op. Als ik vroeger bij Jan thuis kwam, dan was het eerste ritueel de zwarte, nog jonge kater naar buiten te laten. Ik heb namelijk een allergische aanleg voor ongeveer alles waarvoor je maar allergisch kan zijn, dus zeker voor katten. Je kon zien dat die kat het altijd fijn vond om naar buiten te mogen als ik kwam. Als bij het openen van de achterdeur er maar net voldoende ruimte was, stond hij al buiten. Jan liet de deur dan ook vaak nodeloos ver open zwaaien. Dit gaf ons wel de gelegenheid om de kat nog even na te kijken in zijn run naar de vrijheid. Wij wisten van elkaar, weliswaar onuitgesproken, dat het verlangen van die kat om vrij te zijn ook in ons broeide. We hielden ervan om eindeloos in de natuur te banjeren en niet gebonden te zijn aan tijd of verplichtingen. De kat liep eerst vlug richting de nabije schutting om vervolgens met zijn lenige lijf een spurt in te zetten naar de achterzijde van het erf. Hij sprong op een laag tafeltje, vervolgens op de vuilcontainer en tenslotte op de stalen rechthoekprofielen van het dak van de garageboxen, die het achteruitzicht van de rijtjeswoningen ontsierden. Lees meer >> ‘De verdwenen kat’
Door De Harderwiekse natuur man!, op 3 december 2010
 Ik voel nat aan. Erg onaangenaam bij deze wind, op deze plaats. Alsof ik op een tochtig perron lig. Mezelf oprichtend kijk ik vertwijfeld om me heen of iemand het allemaal heeft zien gebeuren. Een wanhopig gevoel van machteloosheid en berusting maakt zich van mij meester.
Een paar jaar eerder had ik al een aardig grote snoek gevangen. Net geen meter lang. Nu dacht ik dat ik klaar was voor het slechten van deze meter-barrière. Ik wist dat er één in de duistere diepten lag die ruim de meter overtrof. De afgelopen weken heb ik mijn vistuig al een paar keer verspeeld aan deze kanjer. Het klopte wat mijn vader zei: ”Een een snoek komt vaak terug op dezelfde plaats.” Het was oude rommel die ik eerder gebruikte en het bleek een paar keer veel te licht. Nu heb ik deugdelijk en sterk materiaal aangeschaft. Nu móet het een keer lukken!
Op deze late herfstdag is het koel en winderig weer. Vooral naast de grote brug waar de wind door de versmalling van de brug extra aanhaalt. Ik rijd nu voorzichtig over het gras naar het talud van de brug. De brug tilt de N302 over het smalste gedeelte tussen het Veluwemeer en het Wolderwijd. Op deze afstand van de brug zie ik over de vangrail heen de bovenkant van de voorbijrazende auto’s. Dichter bij de brug kan ik ze alleen maar horen in uiteengeslagen windvlagen. De grassprieten maken respectvolle onregelmatige buigingen die aangeven dat de wind de baas is in dit schouwspel.
Lees meer >> ‘Het moet een monster zijn’
Door De Harderwiekse natuur man!, op 1 oktober 2010 Je kent ze wel die klimoppen met de zwarte besjes. Trouwens die zwarte besjes zijn pas in het voorjaar zwart (rijp). Op heel veel plaatsen in Harderwijk groeien ze tegen een schutting. Als het zonnetje erop staat, nu in het najaar, komen er massa’s insecten op af. Het is namelijk een van de weinige planten die nectar en stuifmeel produceren. Als je er dan langs loopt, gonst het van de bijen, wespen en verschillende soorten vliegen. De Hedera helix (zo heet die klimop) valt vooral op door z’n sterke geur. De vlinders vallen meer op door hun verschijning dan door hun geluid. Als je dan voor zo’n klimop staat met het zonnetje in je rug dan waan je je in de zomer. Vooral als er dan een paar vlinders voorbij vliegen. De tweede vlinder die je ziet in het filmpje is volgens mij de gehakkelde Aurelia (hij heeft die naam vast te danken aan een prijsvraag). Er worden complete excursies gehouden om deze vlinder een keer in het wild te bekijken. Toen hij dus spontaan in beeld vloog probeerde ik nog in te zoom-zoom-zoomen maar zoals zo vaak wilde ik té graag en werd het beeld juist onscherp.
Lees meer >> ‘Erin blijven hangen’
Door De Harderwiekse natuur man!, op 5 september 2010  Het was nog best fris toen ik van huis ging. Het zonnetje verwarmt nu de hele breedte van mijn bovenrug. Een paar weken geleden heette hij nog “koperen ploert”. Hij zorgde dan ook voor tropische temperaturen die we hier maar matig kunnen velen. Nee, nu heet hij met een verkleinwoord liefkozend “het zonnetje”. Even stoppen en jas uittrekken. In de tussentijd draai ik m’n gezicht met gesloten ogen naar de hemel en laat de warmte toe alsof ik die nodig heb om me op te laden voor het vervolgen van m’n weg. Eventjes maar goddelijk genieten. Het zou ook gek zijn als ik daar langer dan tien seconden zo zou staan op het fietspad. M’n blik valt op de rijpe vlierbessen die in fragiel rood vertakte trossen ook het zonlicht absorberen. Voor de bessen is het gewoon, om daar een paar uur per dag in de zon te hangen. Wakker geschud door de realiteit van het verkeer fiets ik verder en zie nog meer soorten bessen glanzend aan struiken en bomen hangen. Ze geven mij het behaaglijke gevoel van vrouwelijke volheid, warmte, overvloed, zoet en sappig. In werkelijkheid zijn de meeste bessen best wel zuur of zelfs giftig. Om bijvoorbeeld bramenjam te maken heb je de helft in gewicht aan suiker nodig. Vergeet de feiten. Het gaat mij vooral om de beleving. Gemoedelijk en een beetje rozig arriveer ik op mijn bestemming. Niemand jaagt mij vandaag op de kast.
slideshow rijpe bessen
|
|
|
Laatste reactie’s