Bijna vijf jaar geleden ben ik vanuit Zwanenburg, een klein dorpje onder de rook van Amsterdam, naar Harderwijk verhuist met mijn gezin. De reden was nogal gecompliceerd en een lang verhaal, maar om een lang verhaal kort te maken…

In 2007 zijn we een emigratieprocedure gestart. We wilden naar Canada verhuizen, naar Salmon Arm in British Columbia, om precies te zijn. Mijn man had daar werk gevonden en we zagen het helemaal zitten. De rust, ruimte, de natuur. Emigreren is een heel proces en op 25 september 2007 kregen we eindelijk groen licht. We hadden een tijdelijk visum van twee jaar en konden in januari 2008 vertrekken. In diezelfde week was ons huis verkocht en niets zou ons nog tegenhouden. Banen waren opgezegd en de scheepscontainer stond al praktisch voor de deur. Tot we in diezelfde week ook te horen kregen dat onze middelste waarschijnlijk Gilles de la Tourette had en autisme. Onze wereld stortte in, ineens een kind met een beperking, een verkocht huis waar we binnen twee maanden uit moesten, geen werk en een komende emigratie die niet door kon gaan, vanwege het feit dat de verzekering in Canada de kosten voor de hulp, medicatie en begeleiding niet zou vergoeden. Sterker nog, we zouden ons helemaal niet meer voor de zorg kunnen verzekeren.

We hebben ongeveer drie dagen in zak en as gezeten en toen uiteindelijk besloten dat we toch weggingen uit Zwanenburg. We bleven dan wel in Nederland, maar we wilden wel ergens anders wonen. Wat een avontuur was dat, werd het Limburg, Friesland of toch maar de Randstad? We wilden een nieuwbouw woning en een leuke omgeving voor de kinderen, zover waren we wel. We hebben zo’n drie weken alle nieuwbouwprojecten in Nederland bekeken en we twijfelden erg tussen Gelderland en Overijssel. Uiteindelijk hebben we de knoop best snel doorgehakt, want Harderwijk zat bij mij altijd al in het achterhoofd. Waarom? Lees meer >> ‘Colomn:Harderwijk’

Mijn eerste blog voor Harderwiek.nl. Zoveel te schrijven, waar zal ik beginnen? Ik begin maar met dat wat op dit moment in mijn leven speelt. Mijn manuscript op tenpages.com. Niet om reclame te maken, al is dat natuurlijk wel handig, maar om het even van me af te schrijven. Want jeetje, ik ben me toch ergens aan begonnen!

Het begon vorige maand met het aanmaken van een account. Leuk, dacht ik. Ik zet er een paar pagina’s op en zie wel wat ervan komt. Een paar pagina’s werden het complete eerste hoofdstuk, zo’n 8.000 woorden. Daarna het tweede hoofdstuk, om iets meer van het verhaal te laten zien. Best veel, maar genoeg om een duidelijk beeld te geven van de stijl. En toen begon het. Verslaafd aan de site… Ik leef sindsdien in een compleet andere wereld.

Het eerste wat ik sinds een maand doe als ik wakker word, is inloggen op de site. Hoeveel mensen hebben er op mijn script geklikt, heb ik al nieuwe aandeelhouders? Je kan je voorstellen dat de teleurstelling groot is, als er geen aandelen zijn verkocht. De twijfel slaat me om de oren. Zou het toch niet goed zijn? Ach, denk ik dan, waar maak ik me druk om? Ik vind het leuk, want ik heb niet voor niets die 27490 minuten in het schrijven gestoken. Als ik het omreken lijkt het nog meer; 458 uur! Dat zijn 11 fulltime werkweken van 40 uur per week. Maar dat maakt niet uit, want ik schrijf graag. Stiekem hoop ik toch dat iemand het leuk vindt, interessant genoeg om het te lezen en zich kan verliezen in het verhaal. Lees meer >> ‘Aandeel’