IJdelheid

Wat bezielde die Kees Tulleken nou eigenlijk, toen hij zijn vrouw er snel bijhaalde om het nieuws over die zogenaamde scan van prins Johan Friso wereldkundig te maken? Juist, ijdelheid! Die vrouw is journaliste bij de NRC en die publiceerde het natuurlijk. “Ze zou ‘een dweil van een journalist zijn’ als ze het niet had opgeschreven”, zei hij nog in een commentaar. Hij wist precies wat hij deed. Ik heb hem nog gezien bij Pauw en Witteman. Een goedgebekte, maar overijdele man, die te veel genoot van zijn optreden. Wel jarenlang lid geweest van het tuchtcollege, die het beroepsgeheim van de artsen juist hoort te bewaken. Dus moet er iets in het hoofd zijn gaan dwalen. Getrouwd met een vrouw, die dagelijks in de NRC staat omdat ze er werkt, moet hem hebben gestoken. Dat zie je wel vaker. Dat mensen zoiets niet aankunnen. Zij een beetje in de publiciteit en hij nooit. Ooit een kundig neurochirurg, maar nooit in de belangstelling gestaan. Daarom bedacht hij dat plannetje. Nu in Lech zag hij zijn moment van glorie. Hoe triest kun je zijn. Natuurlijk wist hij dat er over zijn loslippigheid commotie zou ontstaan. Dat een kwaliteitskrant als NRC dat niet door had, strekt die krant niet bepaald tot eer. Sterker nog, in het licht van de droevige kennis die we nu over de toestand van de Prins hebben is zijn zogenaamde onthulling een lachertje en heeft de redactie te snel lekker willen scoren. Maar Kees genoot! Eindelijk zijn doel bereikt. Wat een vreselijke ijdeltuiterij. En niet alleen van hem, want dat ‘ijdelvirus’ schijnt zich zeer snel in de medische wereld te verspreiden. Het had zich deze week ook al genesteld in het VUmc. Daar hadden een paar gefrustreerde managers (ach gut, nooit op tv geweest) een afspraakje gemaakt met het tv productiebedrijf Eyeworks om die eens lekker ongegeneerd rond te laten kijken op de afdeling Spoedeisende hulp. Die hapte gelijk, want er lonkte geld. En die Reinout Oerlemans zal het beroepsgeheim van die artsen een rotzorg zijn, als de kassa maar rinkelt. Toch moet ook hij wel even raar opgekeken hebben dat de directie van dat ziekenhuis, voor een paar luizige euro’s het beroepsgeheim, lees de veiligheid en de privacy van patiënten, zo makkelijk op de schroothoop zou gooien. Maar we weten toch al dat, sinds de privatisering, grote scholengemeenschappen en ziekenhuizen worden geregeerd door allerlei managers. Sindsdien gaat het niet alleen vaak financieel mis, maar worden vooral de fatsoensnormen opgerekt. Blij verrast liet Reinout liefst 35 geheime camera’s plaatsen en zijn medewerkers stak hij in witte jassen, want er zou zo maar eens iemand kunnen zijn, die het vooraf de gaten zou krijgen. Intussen lekker alles bekijken of het tragisch en bloederig genoeg was om uit te zenden. Geen idee hebben ze meer over fatsoen. Bij ‘Nieuwsuur’ zag ik een gladde manager van het ziekenhuis tezamen met de directievoorzitter en Oerlemans, dit beschamende project fijntjes goedpraten. Maar dat mislukte. Hun praatjes werden door presentatrice Mariëlle Tweebeeke genadeloos onderuit gehaald. De top van het VUmc heeft er nog eens een dagje over nagedacht. Niet door eigen inzicht, maar gedwongen door de maatschappelijke verontwaardiging en gelukkig ook door de woede van hun eigen medische staf, waren ze genoodzaakt RTL te verzoeken de uitzendingen te stoppen. En nu snel wegwezen met deze ijdele minkukels, want zij voldoen slechts aan de woorden van de Prediker: “Alles is ijdelheid!”