Er was geen wind, geen zuchtje wind,
de duinen geurden naar jouw haar.
Was het toen, heel even maar, weer nu,
dan wandelen wij samen…
Dan kan ik, ja heel even maar,
mijn hand in jouw hand schuiven
en een zoen, precies ja daar…
Was het toen, heel even maar, weer nu,
dan laat ik je nooit en nooit meer gaan…



















een treffend en speels ontroerend gedicht van onze stadsdichter Gert Zomer, met vooral prachtige slotregels.
Hartelijks,
MM