Fiets en Harp

Nou heb ik die finale van ‘the voice of Holland’ niet gezien, trouwens de voorrondes ook zelden, maar aan de uitslag ontkom je natuurlijk niet, want die hoor en zie je op alle zenders. Een aardig meisje met een harp heeft het dus gewonnen. Prima. Leuk voor dat meisje, afgezien van de wurgcontracten, die zo’n kind opgelegd krijgt. Bij verschillende bladen en de vakbond waren ze er nogal geschokt over en publiceerden dat, maar mij verbaast het niet. Die John de Mol staat niet voor niets lekker in de ‘Quote-lijst’. Die doet echt niets voor niets, want dan kom je niet in die lijst. Het lijkt wel of ze veel over hebben voor het succes van zo’n kind, maar intussen spekken ze hun eigen kas. En de rest zal ze een rotzorg zijn. Tenslotte zijn het commerciëlen. Bij het programma ’Man bijt hond’ kozen ze voor een heel aparte invalshoek om het meisje met haar harp te vieren. Daar hadden ze een man opgedoken die ook op een harp speelde, maar niet zomaar. Harpspelen is leuk maar er is meer. Volgens hem hadden harpklanken een helende werking. Als ik het niet dacht! Nou moet ik ‘Man bijt hond’ nageven dat met welk begeleidingsinstrument dat meisje ook had gewonnen, zij er wel een malloot bij hadden gevonden, die daar iets geks mee deed. Deze man genas dus. Waarom letten ze in die medische wereld toch niet beter op? Om de paar weken staan er verregende mensen op de stoep om te collecteren voor een of andere ziekte. Geen geld genoeg kan er aangesleept worden om de geleerden te ondersteunen, die dagelijks diepgaand onderzoek doen om de meest vreselijke kwalen te genezen. En dat, terwijl de harp vaak uitkomst kan bieden. Tenminste volgens die man. Ter illustratie ging een jongeman op een bank liggen terwijl de harpgenezer met zijn voet op de leuning op een handzame harpje wat loopjes begon te tokkelen. Na een paar riedeltjes vroeg de reporter aan de jongen: ”En beter geworden?” De jongen dacht even na en zei toen: “Nou nee, maar het was wel lekker rustig”. Zo zie je maar weer. In diezelfde aflevering toonden ze ook een man, die verliefd was op fietsen. Niet als ding maar als een levend wezen. Sprakeloos word je ervan. Al rijdend sprak hij ook met het ding en die zei kennelijk ook wat terug: ”Fiets zit tegen me te praten, want ze wil naar binnen toe, ze vindt het koud en nat”. Hij moet ook altijd kiezen, want hij heeft er 24. Hij ziet ze als zijn vrouwen en dus troost hij ze als een ander wordt uitgekozen. “Dan pak ik ze heel lief vast en zeg: Volgende keer mag jij”. En dat deed hij ook even voor. Hij boog over zo’n fiets heen en begon het te strelen. Verbijsterend. “Zo, nou zijn ze tevreden” zei hij “En ik ook. En als ik eenmaal op Fiets zit en ik denk alleen aan Fiets dan kom ik klaar en een voordeel dat klaarkomen wel. Er komen geen kleine fietsjes van”. Oei, die brave NCRV toch! De stakker hoopte nog wel dat door het programma de relatie man-fiets begrijpelijk zou worden. Voor mij wordt het er alleen maar onbegrijpelijker op. Een man die mensen geneest met slecht harpspel en een man die een soort bigamie bedrijft met 24 fietsen. Wie het snapt, mag het zeggen. En ik wed dat die harpgenezer nog klanten heeft ook. Dus dat er mensen zijn die op die bank gaan liggen en denken dat ze genezen door dat getokkel. Van de week onze geblondeerde leider nog gezien, die in paniek interviews ging geven omdat de SP een paar zeteltjes had gewonnen in een peiling? Dit radeloze volk heeft eigenlijk maar twee dingen nodig: Een lieve fiets en een handzaam harpje.