Het atelier is soms net een open huis. Een workshopruimte, geen winkeltje of ontmoetingsplek, maar als het druk is in Harderwijk hebben we voldoende aan- en inloop. Als de deuren naar de kleurrijke kelder open zijn dan is de nieuwsgierigheid groot en vaak komt men ook even binnen te wandelen. Opvallend genoeg blijven de mannen vaak buiten wachten, als vrouwlief een duik neemt in het ‘creatieve gebeuren’. Ik loop dan meestal even naar buiten om een praatje met ‘meneer’ te maken.
Sommigen voorbijgangers denken dat we een winkeltje zijn, anderen nemen een kaartje mee en komen terug voor een workshop.
De meneer die enkele weken geleden om 10.00 uur ’s morgens het atelier binnen kwam wandelen zal waarschijnlijk niet meer terugkomen… al helemaal niet voor een workshop. Toch zal ik hem niet snel vergeten. Het welkom heten van ‘binnenwandelaars’ bij open atelierdeuren levert vaak bijzondere momenten op. In dit geval onvergetelijk…
Het was 10.00 uur, een half uur voor de start van de workshop. Een beetje zenuwachtig, want er zou een grote groep deelnemers komen kunsten. Een meneer, met rugzakje, komt het atelier binnen. Hij gaat zitten, veegt even over zijn voorhoofd en zucht diep. Hij is direct helemaal weg van mijn hondje en kijkt me vriendelijk aan. Ik kijk vriendelijk terug, afwachtend. Is deze meneer gewoon een ‘binnenwandelaar’ of een vroege deelnemer?
Dan begint hij te vertellen… hij is al de hele nacht op. Hij ‘waakt’ over Harderwijk, heeft niet gegeten en probeert zijn Boodschap over te brengen. Eigenlijk heb ik geen tijd voor deze meneer. Hij heeft een warrig verhaal, ik moet aan het werk en eerlijk gezegd… heb ik mijn oordeel al klaar; ‘Hij is niet helemaal gezond in zijn hoofd’. Toch is er iets wat mijn aandacht trekt.
Is het zijn boodschap… die ik niet begrijp? Heb ik medelijden met hem? Met in mijn achterhoofd de workshop die straks gaat beginnen ga ik toch naast hem zitten en vraag hoe hij heet. Hij hoort mijn vraag niet, maar vertelt dat hij vader is van twee kinderen en laat een foto zien. Twee prachtige meiden van 6 en 8 jaar oud. Hij heeft ze verlaten om zijn Boodschap te verkondigen. De hulpverlening zegt dat hij gek is, maar hij kan niet anders. We praten een half uur. Ik stel vragen, ik luister en hij vertelt. Het is bijna niet te volgen… hij was een ‘normale’ vader, maar heeft het gezin verlaten om de Boodschap’ te verkondigen.
Vreemd dat deze ontmoeting me zo getroffen heeft, ik denk er nog vaak aan. Met een lunch, drinken en een sigaret is hij weer op pad gegaan om zijn boodschap te verspreiden. Weer een dag en nacht op straat… Deze meneer is even in mijn leven gekomen, net als mijn deelnemers even in mijn leven komen.
Mijn deelnemers geef ik ook eten, snoep, koffie en thee, geen sigaret… Ik luister naar (levens)verhalen, stel vragen en vertel ook verhalen. Maar bij vrijwel iedereen weet ik dat ze weer naar een thuis gaan.
Deze bijzondere vader van twee kleine kinderen is even in mijn leven gekomen. Het half uurtje contact hoort totaal niet bij mijn workshops, het ‘kunsten’ of mijn werk… of toch wel?! Alleen al omdat hij via de open deuren even mijn leven is binnen gewandeld…
Karin
Kreactief
Laatste reactie’s