Binnenkort is het weer landelijk ‘Open Dag’ van de Zorg en veel instellingen maken
zich op om zich als aantrekkelijk te presenteren voor potentiële cliënten en werknemers. Mooie brochures, positieve flyers en aandoenlijke fotoreportages schetsen een beeld alsof
het goed toeven is in de zorgcentra. Kreten als ‘Zorg op Maat’ en ‘De Cliënt Centraal’
hoor je regelmatig schallen en er lijkt niks mis met de zog.
Zo lijkt het, maar dat is niet zo. Wat niet wordt verteld is dat door een nieuw financieringssysteem, de zorgzwaartepakketten (ZZP) de financiering van instellingen onder druk staat. Dat betekent dat er minder geld binnenkomt en dat er flink op personeel wordt bezuinigd. Vroeger kreeg een patiënt zorg die er nodig was, tegenwoordig krijgt een cliënt zorgminuten en ik kan u vertellen, die zijn niet erg ruim.
Ernstig zorgbehoevende dementerende bejaarden bijvoorbeeld krijgen 120 zorgminuten per dag en daarmee moeten ze het doen. Is er meer zorg nodig dan hebben ze pech.
Mensen van 90 jaar of ouder krijgen op die manier een behandeling die mensonwaardig is.
Medewerkers rennen zich de benen uit het lijf en het veelgehoorde ‘zorg op maat’ is in veel gevallen ‘zorg onder de maat’.
Werkgevers hoor je er nauwelijks over. Die zijn vooral druk met fusies en hun eigen bovenBalkendse financiering, daar behoeft blijkbar niet op gekort.
Een ‘marktconform’ salaris door mensen die nog nooit één cent verdiend hebben maar die wel menen er recht op te hebben. Shame, shame, shame. Als u na het lezen van deze column toch nog in de zorg wil gaan werken, probeer het dan eens als directeur, dan zit je namelijk wel goed.
Laatste reactie’s