Dan is het eindelijk zover. Koninginnedag 2010. ’s Ochtends vroeg fiets ik naar mijn kraampje. Ik ben in de luxe positie dat vriendinlief net een leuk huisje heeft gekocht in de oude binnenstad en we dus verzekerd zijn van een mooi plekje. Vrienden staan er al lang en hebben er een gezellige boel van gemaakt. Als laatkomer voel ik me verplicht de kers op de taart dus ga maar een beetje aandacht trekken, zingen en gek doen. Dat ligt me wel want dat doe ik eigenlijk altijd als ik niks anders in te brengen heb. Ofwel ik ben de ervaringsdeskundige nar.
Koninginnedag toont mensen in hun natuurlijke habitat. Dat zou je niet zeggen als je weer zo’n onverlaat ziet lopen in oranje leeuwenpak met pluizige oranje manen op zijn hoofd, roodwitblauwe strepen op zijn wangen, vrolijk spelend met zijn nieuwe oranje staart. Maar let maar eens op; ik heb het zelf ook aan den lijve mogen ondervinden.
Situatieschets. We willen vandaag allemaal van onze troep af, maar doen dat ieder voor zich op geheel eigen wijze. Zo voelt de enige man van het stel zich toch wat geïntimideerd door zoveel leuke vrouwen en besluit dat hij zich het beste maar kan vormen naar de groep: hij lacht lief met ons mee, zet zijn stem op zalvend en roept de hele dag ‘wat is het hier gezellig’ (hoor je mannen ooit het woord gezellig gebruiken?). Hij gaat op in het vrouwelijke geheel. Maar verkoopt ondertussen wel heel uitgekookt (want én man én in zijn element) – slinks inspelend op de nostalgische gevoelens van de voorbijgangers – al zijn cd’s (inclusief krassen).
Vriendin Blond moet met een goede omzet thuis komen want mag anders nooit meer zo lang alleen weg van haar man en vraagt overal vijf euro voor (geloof me, dat geeft geen hond voor die lelijke plastic Curver cakebak! – maar ik ga het haar niet vertellen). Vriendin Donker verkoopt heel veel voor veel te weinig geld, want realiseert zich altijd en overal dat er mensen zijn die het slechter hebben dan zij. Op deze dag vergeet ze dat heel juppend Harderwijk langs loopt, door de crisis slechts in die zin geraakt dat één van de drie auto’s de deur uit moest, en dus ook vandaag echt wel een eurootje meer te besteden heeft. Maar wie goed doet goed ontmoet denkt ze altijd maar en wacht al jaren op die goede ontmoeting. Gastvrouw heeft het goed bekeken en verkoopt helemaal niets, behalve haar onberispelijke glimlach en dienstverlenende houding: ze voert ons de hele dag koffie en broodjes. Het is altijd goed om je plek te weten. Zelf ben ik de allerergste: bij iedere prul die ik verkoop sta ik een moment stil bij het lief & leed dat we gedeeld hebben, ik denk aan de plek waar het gestaan heeft, wat ik ermee gedaan heb, wanneer ik het gedragen heb en bij welke gelegenheid en doe het vervolgens weg terwijl mijn hart ineen krimpt. Zie het mooie in ieder mens en noem me een sentimentele dwaas. Zelf voel ik me een enorme materialist en denk had ik die stapel spirituele boekjes nu maar niet weggedaan; ik had er nog wat uit kunnen leren.
Voor wie nu denkt wat een treurig tafereel daar in die Pasenstraat, denk dan nog eens!
Doe je ogen dicht en stel je voor: je komt net van de Veel Te Volle Vischmarkt het hoekje om gelopen, zo de Prachtige Pasenstraat in… Je ziet vier uitbundige, zingende (en ok, een beetje wanhopige) vrouwen en een man. Je durft het aan en loopt door. Je wordt warm verwelkomd door Blond die je voor 5 euro haar mooiste cakebak wil verkopen, waarop Donker zegt je krijgt het gratis want dat verdien jij als mooi mens. Gastvrouw biedt je een kopje koffie aan, bijgesprongen door De Enige Man die vraagt of je een gratis Oranje Tompoes wil want dat maakt het helemaal gezellig! Ondertussen speel ik de kers op de T….ompoes en zing, bid, huil, lach, werk en bewonder tot ik oranje zie, terwijl ik met pijn in mijn hart afscheid neem van mijn mooiste-van-lelijkheid spulletjes.
Willem en Max, volgend jaar Harderwijk?
Laatste reactie’s